Ας αποδεχτούμε ό,τι μας έχει συμβεί – πικρό, γλυκό, άνοστο ή γευστικό, μέχρι τώρα ώστε να ενεργοποιήσουμε τα πιο υγιή ανακλαστικά μας για την υπόλοιπη ζωή μας!   Ας βγούμε από το γενικευμένο σύννεφο ματαίωσης κι απελπισίας, ακολουθώντας στον βαθμό που θέλουμε και μπορούμε τον δεκάλογο που ακολουθεί για να ενεργοποιήσουμε τα πιο υγιή…

Κάποτε ήταν ένα νέο ζευγάρι που μετακόμισε σε καινούργια γειτονιά.Καθώς έτρωγαν το πρώτο τους πρωινό στο νέο τους σπίτι, η γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της. “Ά,τα ρούχα δεν είναι και πολύ καθαρά”, σχολίασε,“ η γειτόνισσα δεν ξέρει να πλένει καλά. Μάλλον χρειάζεται…

Από την ώρα που διαιώνισα το είδος μου, έχω διαρκώς ένα κόμπο στο στήθος. Μόνιμο. Εντοιχισμένο. Θυμάμαι την μητέρα μου, άυπνη να με περιμένει να γυρίσω στις 2 το πρωί. Να μου ζητά να την πάρω τηλέφωνο όταν φτάσω. Να την πάρω τηλέφωνο όταν φύγω. Να μου αντιπροτείνει να πάω με τα πόδια και να…

  Είναι αυτή η κατάσταση που εσύ δίνεις… και δεν παίρνεις! Όλοι έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Άτομα καλοπροαίρετα, φιλικά, συμπαθητικά. Ανθρώπους που δίνουν και τους ευχαριστεί μόνο αυτό. Δεν εθελοτυφλούν, δεν πιστεύουν ότι δίνουν όσα παίρνουν, γιατί στην τελική αυτό τους αφήνει αδιάφορους. Δε δίνουν μόνο όταν έχουν συμφέρον, δεν σκέφτονται καν…

Ο Αλαίν ντε Μποττόν μάς δείχνει πώς οι φιλόσοφοι μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή μας, πώς μας βοηθούν να ξεπερνάμε τις αντιξοότητες και να δημιουργούμε καλύτερες συνθήκες για τον εαυτό μας. Δεν έχεις χρήματα; Ζήτα βοήθεια από τον Επίκουρο Δυσκολεύεσαι το πρωί να σηκωθείς. Δεν έχεις κέφι, είσαι εριστικός. Διαισθητικά κατηγορείς τη δουλειά που κάνεις….

Στη ζωή είναι όλα σχετικά με το να αρπάζεις τις ευκαιρίες. Έχει να κάνει με το να πραγματοποιείς αυτό που αρχικά σκέφτηκες ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να κάνεις. Έχει να κάνει με το να είσαι λίγο τρελός, να ακολουθείς την καρδιά σου και να μην ανησυχείς για την κάθε λεπτομέρεια που σκέφτεται ο καθένας….

Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945). «Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα… Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν…

  «Ας του δώσουμε το απολυτήριο να τον ξεφορτωθούμε. Έχει μια έλλειψη περιέργειας μάλλον αθεράπευτη. Όπου και να σκάψει κανείς στο μυαλό του, συναντάει ένα υπόστρωμα πετρωμένων πεποιθήσεων χωρίς έρεισμα», απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Ιρβιν Γιαλομ, «Το προβλημα Σπινοζα». Ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο αντίγραφομε τις φράσεις του Γκαίτε, ο Άλφρεντ όρθωσε το ανάστημά…

Γι’ αυτούς που δεν μπορούν να λύσουν τα μάγια της ζωής που τους κρατούν σε ανούσιες αγκαλιές. Γι’ αυτούς που μένουν δεμένοι στο μέτριο και ζουν με την ελπίδα του καλύτερου χωρίς ποτέ να κάνουν τίποτα γι’ αυτό. Γι’ αυτούς που αν και από διαίσθηση καταλαβαίνουν ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, μένουν αγκιστρωμένοι σ’ αυτό…

  Η ουσία της ζωής, η ζωντάνια υπάρχουν καθημερινά δίπλα μας, σε στιγμές που για πολλούς περνούν απαρατήρητες, στην ηλικιωμένη κυρία που επισκέπτεται κάθε απόγευμα τη βιβλιοθήκη και, παρά τις όποιες δυσκολίες με τα μάτια της, διαβάζει το αγαπημένο της βιβλίο με μια ιστορία αγάπης που την κάνει να αισθάνεται ξανά 20 χρονών, στον μπαμπά…

Page 19 of 23 1 17 18 19 20 21 23

© 2015 Xidaras.gr | All rights reserved

logo-footer

Ακολουθήστε μας: